Widziałem kobietę, która pięła się w górę
na przekór odwiecznym ludzkim zakazom,
by nie wychylać się z tłumu,
by milczeć i z wzrokiem tkwić z ziemię spuszczonym.
Stała na moście. Przez chwilę rozmawiała sama z sobą,
napisała list i poderwała się do lotu.
Jej skrzydła przeniosły ja do wieczności.
Leciała z uśmiechem na twarzy,
aby już nigdy nie zamilknąć.
Rano obudziła się w ciemnym pomieszczeniu
przesiąkniętym chłodem,
z kartką na palcu i dziurawą piersią.
Spojrzała na siebie z góry wiedząc, że dokonała właściwego wyboru.
Widziałem kobietę, która miała odwagę
sięgnąć dalej niż śmierć.
Nie bała się marzeń, dlatego uczyła się latać.